Onze helden

Luna

In Memoriam Luna Derks

In 2021 moesten we, veel te vroeg, afscheid nemen van deze onvergetelijke, lieve, vrolijke, maffe en onvervangbare ex- Overaller. Hij was al enige jaren niet meer bij Overal, maar bleef bij ons betrokken en met ons verbonden.
Hij heeft heel lang bij Overal een belangrijke, verbindende en sfeerbepalende rol gespeeld We gaan zijn humor, zijn hart voor mens en milieu, zijn maffe invallen en zijn prachtige proza missen.

Onze Toon was, met zijn bouwkundige expertise, tot op hoge leeftijd onze rots in de branding als het ging over het onderhoud van ons pand. Hij was zeer betrokken bij stichting Overal en haar doelstellingen. Hij woonde recht tegenover ons pand en was er ook elke dag wel te vinden.

Maar hij was veel meer: een humorvolle, betrouwbare en hardwerkende Overaller. En op onze feestjes vaak het middelpunt van de gezelligheid.

Hij overleed in 2020. We verloren in hem een kleurrijke en onvergetelijke Overaller.

Onze knuffel-opa Willem kwam op een dag met een bezem in de hand aanlopen, en begon onze oprit schoon te vegen. Hij vond het maar niks in het bejaardenhuis even verderop. Al die ouwe mensen, daar had hij niks mee. Dan kwam hij liever bij ons de boel aanvegen en een bakkie doen.

Met zijn Mokumse accent en zijn onverwoestbare goed humeur maakte hij zich in korte tijd zeer geliefd bij ons allemaal. Hij overleed in 2005, op 79 jarige leeftijd.

Zonder meer een icoon van het Overal van de jaren ’80 was hij, onze immer goedgehumeurde Frans Mooren.

Hij stond mede aan de wieg van het moderne(re) Overal, met zijn onschatbare bijdrage in de hele periode van de transitie van een beginnende club op de Karregas tot volwassen organisatie in het pand aan de Bredestraat. Een keiharde werker, en initiatiefnemer van veel kleinschalige initiatieven.

Oprichter ook van het SNAK, de stichting Nijmeegs Adviesburo Kleinschaligheid. En mede aanjager van het prachtige Overal 25 jaar feest.

Hij overleed in 2002, veel te vroeg, aan een ernstige ziekte.

 

Onze lieve Irene, de vrouw die onze elektronica-afdeling met haar soldeerbout en relais iets minder een mannending maakte, besloot begin jaren ’90 na een lange strijd zelf uit het leven te stappen. Het was een grote schok voor ons allemaal, ze was een prachtig mens.

“Mijn voeten stranden

Na wisselend eb en vloed

Gedwee in het zand”

Dit gedichtje schreef onze gewaardeerde en warme collega Rob, vlak voordat hij, in de jaren ’90, plotseling veel te jong overleed.

 198 total views,  1 views today